The land of the free!

Twaalf jaar geleden waren wij in de VS, vlak nadat het luchtruim weer open was na de aanslagen op de Twin Towers en het Pentagon. Wij hebben één keer in het Millennium Hilton gezeten, tegenover ground zero en het heeft ons al die tijd enorm bezig gehouden. Vanochtend wilden wij daarom naar het memorial dus zo gezegd zo gedaan. Daar aangekomen bleek dat je vooraf een ticket had moeten bestellen. Heb je geen ticket, dan moet je naar Vesey Street en daar kwamen wij net vandaan. Bij de ingang wilde ik een foto nemen van de horde mensen die wel zo slim waren geweest en dat mocht natuurlijk niet. Misschien komt het omdat we het al zo lang horen maar 'its for your own safety'  begint ons een beetje de keel uit te hangen. Voor het Land of the Free zijn er toch verrotte veel dingen die je er niet mag. Wij hebben een paar mooie foto's gemaakt van de nieuwe WTC gebouwen en misschien komen we er nog een keertje maar geld betalen voor een site waar zoveel mensen zijn omgekomen voelde niet goed. Zelfs niet nu ik weet dat ze het monument ervan onderhouden. Als ik die meute mensen even snel tel kunnen ze er zowat de gezinnen van onderhouden die iemand verloren hebben.

Lekker in het zonnetje gezeten in het park voor City Hall totdat J&R open zou gaan. Altijd wel leuk om zo'n enorme winkel te zien. Helaas, niet geslaagd maar dat maakt niet echt heel erg uit. Zo'n laatste dag is altijd een beetje lastig invullen en we moesten voor 12 uur uitchecken dus hup, terug naar Lexington Av voor de koffers en de auto. De koffers waren in een poep en een zucht gehaald, uitchecken was ook zo gedaan en William ging even de auto halen. Hij belde mij na een half uur op dat hij met verbazing nog steeds stond te wachten op een stel chaotische Spanjaarden die niet helemaal precies wisten waar ze de auto's van de wachtende mensen hadden gelaten. Toen deze klanten opperden dat er nog een etage op stond kwam, hij in een kwartier met de Chevie op de proppen. Wat waren wij blij dat we nog ruim genoeg de tijd hadden om naar een Wall*Mart te gaan voordat we in moeste checken.

In een niet al te beste buurt ben ik maar in de auto blijven zitten wachten want er zit een beetje te veel in de koffers om de auto onbeheerd achter te laten. Ook hier in deze 'baggerbende' kon William niet slagen dus zijn wij op weg gegaan naar het vliegveld. Onderweg een sms van Air France: uw vlucht vertrekt niet om 19:20 maar om 20:40 uur..... Ik besloot het erop te wagen en te kijken of we deze enorme lange tijd in de lounge door konden brengen en ik zette mijn vriendelijkste stemmetje op. Voordat ik deze vraag hoefde te stellen kwamen ze met een veel beter voorstel: wilt u misschien de vlucht van 18:15 hebben? Nou daar zeiden wij geen nee tegen natuurlijk. De douane was een beetje traag en toen wij een hapje wilde eten bleek dat je opnieuw door de douane moest. Nou, ik dacht het niet!! Godsgruwelijk dure broodjes en een flesje water genomen (24 dollar) gegeten als afscheid van The Land of The Free!

De vlucht was razendsnel (6 uurtjes) en ook de overstap naar Amsterdam ging voorspoedig. Om 11 uur waren wij op de Fred voor brood en beleg en om 12 uur helemaal thuis. We bewonderden de airco in de slaapkamer, het nieuwe kraantje in de tuin en de laminaatvloer. Dank jullie wel voor dit prachtige werk!

Nu wakker blijven tot Game of Thrones geweest is. Dan mogen we slapen en morgen....morgen weer werken!